Beekhuizen Bindt

Bijzondere Ontmoetingen

Archive: augustus 2014

Straatterras

augustus 13th, 2014 by

 

straatterras

dit is niet het hieronder beschreven terras!

Een mooie droge zonnige zomerdag in een van de wijken in Delfshaven.

Twee Rotterdamse dames zitten te praten in de zon, vanaf de zijlijn hoor ik dat het gesprek gaat over een buurvrouw die nogal wat overlast bezorgt op de galerij.

Ik vraag beleeft of ik er even bij kan komen zitten en meng mij voorzichtig in het gesprek.

‘wat voor overlast hebben jullie dan?’ vraag ik voorzichtig, het blijkt niet direct de buurvrouw zelf te zijn maar vooral haar bezoek dat 24/7 langskomt en dat ook aan de omgeving duidelijk laat merken.

‘hebben jullie haar daar ooit over aangesproken’ vraag ik verder. Nee mij niet gezien, je weet nooit hoe ze reageert…..(?) nee dat weet je niet als je het niet doet was mijn gedachte, maar dat hield ik wijselijk binnen.

De twee dames rakelen gezellig nog wat herinneringen op van overlast gevende momenten uit het verleden, weet je nog….

Ik onderbreek het onderwerp door te vragen naar hoe het met de dames verder gaat, een van de dames begint te vertellen; door allerlei fysieke problemen, ze was ook de jongste niet meer, kon zij geen lange afstanden meer lopen dus zelfs de kleinste boodschap moest met de auto.

Echter was twee weken geleden haar dierbare autootje op de A4 totall loss gereden door een ongeluk en de verzekering keerde alleen de dagwaarde uit en dat was net genoeg voor een pakkie shag!

Dit soort situaties wekt mijn nieuwsgierigheid; want hoe dat ze dan nu haar boodschappen?

Plichtmatig vraag ik nog hoe zij uit het ongeluk was gekomen maar de wetenschap dat het twee weken geleden gebeurt was en hoe zij nu bij mij aan tafel zat, bood voldoende informatie om zonder antwoord te weten dat zij er lichamelijk niets aan overgehouden had en dat beaamde ze dus ook.

Omdat er geen auto meer was om weg te kunnen had zij een afspraak met haar dochter, deze kwam elke 14 dagen uit Lelystad om samen met haar de boodschappen te doen!

Tussentijds een boodschap zat er niet meer in.

Ik keek vragend naar haar gesprekspartner aan tafel, zij waren tenslotte buren van elkaar en dan mag je toch af en toe wat hulp vragen?

Zij begreep waar ik heen wilde en veegde die mogelijkheid direct van tafel, zo ben ik niet opgevoed, ik ga niet vragen…..

Ik dik de situatie aan en vraag hoelang het zou duren wanneer iemand haar zou vinden als zij in huis zou vallen en niet meer op kan staan, totdat mijn dochter komt was haar antwoord.

(in het ergste geval is dat dus 13 dagen!)

Ik biedt haar aan om samen met haar contact te leggen met maatschappelijk werk en te gaan zoeken naar een oplossing bijvoorbeeld een rollator of scootmobiel.

Schuchter accepteert zij mijn aanbod en we wisselen adressen en telefoonnummers uit.

Het gesprek kabbelt verder en enige minuten later wordt een passerende dame op afstand begroet vanaf de tafel en door de dames uitgenodigd om ook een bakkie te komen doen.

Zelf was ik druk in gesprek aan een andere tafel dus de dames bedienden elkaar zelf met een verse kop koffie en een koekje.

En weer werd mij aandacht door het gesprek getrokken, intuïtief had ik het gevoel dat de derde dame de overlast gevende buurvrouw moest zijn.

En weer mengde ik mij in het gesprek dat dit keer over heel andere zaken ging.

Onschuldig kijkend vroeg ik of de dames buren waren en elkaar kenden alle drie stemden volmondig in, de non verbale reactie van de eerste twee dames was voor mij voldoende om te beseffen dat mijn intuïtie klopte.

Brutaal heb ik het eerder besproken probleem met enig respect op tafel gelegd, de derde buurvrouw schrok daarvan, zij was zich bewust dat zij veel en onregelmatig bezoek ontving maar niet dat deze overlast bezorgde aan de buren.

Haar reactie stelde de andere dames gerust, er was gewoon te praten met deze buurvrouw, helemaal geen agressieve of ontkennende reactie.

Er worden over en weer afspraken gemaakt en het probleem lijkt te zijn opgelost, het gesprek krijgt een nieuw onderwerp.

De derde dame was op de hoogte van het eerder beschreven ongeluk en vraagt oprecht geintresseerd hoe het nu met haar gaat waarop zij dezelfde informatie gaf als even daarvoor aan mij.

‘dus het probleem is je auto?’ vraag de derde dame. Gelijktijdig grijpt zij naar haar tas en diept er een klein bosje sleutels uit.

Zij geeft de sleutels aan de buurvrouw en zegt wijzend naar een even verderop geparkeerde auto: dat is mijn auto, ik gebruik hem nooit. Zolang je niets anders hebt moet jij hem maar gebruiken. Komt die ook eens uit het stof!

Ik heb even zitten kijken naar twee wijd open staande monden van twee Rotterdamse dames……

Nb: niet veel later is het contact gelegd met maatschappelijk werk en na een huisbezoek is de nodige hulp aangevraagd …… en een scootmobiel!

 

 

 

 

 


Twitter

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van onze ontwikkelingen en ontvang nieuws en tips via onze e-mail nieuwsbrief: